13 september

nog 18 dagen… woelige wateren… stilaan alle hens aan dek… zomer verglijdt in herfst… het tij keert… Hoe voelen onze zes matrozen zich op deze dag? Dobberen ze stuurloos rond? Zijn de golven te hoog? Worden ze misselijk? Zeeziek? Kunnen ze ervoor zorgen dat hun schip niet kapseist? Als echte zeebonken? Of worden ze één met het schuim van de zee? En ruilen ze benen voor een staart? Voelen ze zich als een vis in het water? Ik hoor verleidelijke klanken benedendek… ik wil op dit schip haar ‘maiden-trip’ aanwezig zijn. Jullie ook?

Reserveer alvast een plaatsje, het schip kan maar om en bij de 70 passagiers verdragen.

Advertenties

12 september

Een doorloop en een zeer gedreven (en gespeelde) nabespreking van Tania. Nog iemand die in panne gaat vallen eens de première voorbij is.

9 september

Het waren zware dagen. Met zware lijven. Zware hoofden. Vermoeid gegiechel. Deze week heeft Tania het volledige parcours gezet. En ze hebben het afgelopen. Dag na dag. Opnieuw en opnieuw.  En om 16 uur werd ‘den blok’ er op gezet. Nog efkes meisjes. Vul jullie maagjes maar. Zondag wordt er gewerkt aan het vullen van de personages…

Nog een Amina’s gedachte…

Niemandsland

Laat me even een ander zijn.  Laat me in de huid kruipen van een personage dat mijlenver van me af staat. Of nee, nog liever: laat me iemand spelen die net heel dicht bij me staat. Dan kan ik doen alsof het echt is. Dan kan ik met vuur spelen zonder me te verbranden of in een afgrond springen zonder gewond te raken.  Laat me even spoorloos verdwijnen uit de bewoonde wereld zodat ik nieuwe oorden kan gaan ontdekken, daarboven, in mijn hoofd.

Ken je de truc van inbeelding al? Het geheim van fantasie, de wereld van vindingrijkheid. Ik denk dus ik ben, dus denk ik me groot, of klein, wie ik ook wil zijn. Ik denk me vliegend zonder vleugels, ik grijp wolken en pluk sterren. Ik kom op plekken waar niemand komt. Niemandsland is mijn thuis. Je mag me raar vinden of gek maar weet dat je er zelf nog niet bent geweest. Daarom heet ik je van harte welkom in mijn wereld.

De ander is verdwaald.  Chaos heerst in denken en voelen maar niemand lijkt te begrijpen dat het niet zomaar voorbij gaat. Problemen stapelen zich op als een hoop rommel waar je uiteindelijk niet meer omheen kan.  Het zicht wordt troebel en het denken dooft uit.  De knopen lijken zich niet te willen ontwarren en de zekerheid lijkt nog verder weg dan ze ooit was geweest.  Ik sta erbij en kijk er naar. Observeren opent werelden voor me. Er ontstaan verhalen langs ogen, oren en monden die woorden weven tot nieuwe ontdekkingen.

Je kan de wind niet doen liggen, maar keren zal ze. Hulp is overbodig want uiteindelijk zal je alles alleen moeten doen. Goede bedoelingen en helpende handen worden vaak verkeerd geïnterpreteerd waardoor misverstanden zich opbouwen als bakstenen op een fundament. Een zwak fundament weliswaar, zodat de bakstenen zo zwaar beginnen te wegen dat het fundament barst. Wat dan nog rest is een hoop schade die men wanhopig probeert te herstellen, elk op haar eigen manier.

Welkom in de gemeenschappelijke ruimte.

8 september

Zoubida komt terug van de supermarkt. Pizza’s en chips. Olé!

7 september

10u. Tekst, tekst, tekst. Tekst. Tekst, tekst.

14u. Doorloop.

De momenten dat ze spelen, weten ze niet half hoe grappig ze zijn. Tot ze op de grap gaan zitten natuurlijk…dus, les hoeveel? Ga NOOIT zitten op de grap. Maar ze zijn al bij al om op te eten, al hangt er niet veel vlees meer aan. De meisjes zijn momenteel een soort van schaduwen van zichzelf, die het podium bestijgen en een vreemd soort mistig landschap creëren. Hun eigen karakters komen nog meer in de verf gezet tevoorschijn. Wat uiteraard zorgt voor de nodige verwarring. Reacties komen net te traag. Of er wordt geanticipeerd op dingen die nog moeten komen. De dromers zweven richting plafond, de ge-aarden breken in hun verwarring de vloer open. Maar ze komen er wel. Stapje voor stapje. Woord voor woord. Hapje voor hapje. (grapje!)

Wees welkom O suikerfeest! En voorzie deze meisjes van nieuwe energie!

6 september

10u. Tekst, tekst, tekst. Dril, dril, dril.

15u. …t…kst… …t…k…s… …zzzzz… (maar wel met zes…yes)

De flyer van “Gemeenschappelijke ruimte”

Eén van de spelers, Aïda, heeft deze mooie flyer zelf ontworpen.

3 september

Vandaag is nog maar eens duidelijk geworden dat een theatertekst zich niet laat vanbuiten blokken als een cursus. Eens de spelers in dialoog gaan vallen ze gemakkelijk in een zwart gat. Belangrijk is dus dat ze de inhoud pakken en goed weten op welke teksten ze aansluiten.

In de namiddag zijn we er volledig door gegaan. Zonder tekst. Met struikelen, hinken, vallen, en opstaan. Een zware taak, je ziet als het ware hun hoofden tollen van de verwarring en de inspanning. En dat met een slapende suikerspiegel. Maar dan af en toe, als een zonnestraal die doorbreekt, valt er een repliek of twee op zijn plaats, en lig je gewoon in een deuk. En dan voel je iedereen denken, YES!

En dat smaakt altijd naar meer.

2 september

We hopen dat de groep snel voltallig is!

Om telkens weer andere redenen kunnen één of meerdere meisjes niet aanwezig zijn. Vandaag waren ze met 5. Ik nam de rol van de zesde dan maar voor m’n rekening. Maar ’t was te merken dat de suikerspiegels vreemde sprongen maakten. In de diepte weliswaar. Energie, noppes! Je kon net zo goed tussen 5 duracel – konijntjes gaan staan. Die hopsen ook wat doelloos rond tot de batterij het begeeft. Na 9 september gaan we ze toch wat krachtvoer toedienen willen we de eindstreep bereiken.

Morgen nog een volledige dag, maar dan met gekende teksten. Ocharme… hun enige houvast. Ze hebben ook de opdracht gekregen wat kledij mee te nemen, om heel de verkleedpartij eens te timen. Ik hoor één van de speelsters nog zeggen: “oei, maar dat gaat niet hoor, da’s echt te veel voor mij.” Wat er dan precies te veel is? “En tekst leren en kleren bijeen sprokkelen! da’s te veel nu!”

Tja, ik denk dat het nog niet helemaal doordringt dat op 30 september de voorstelling tot in de puntjes af moet zijn… Er hangt nog een gelaten sfeer, een gevoel van ‘o, die kostuums doen we dan binnenkort, tegen dat het tijd is’, of  ‘oh, maar die tekst dat zal wel lukken hoor, ‘k heb nog een week of drie om hem te blokken’. Misschien bekijken ze een repetitieproces op z’n unif’s, en gebruiken ze momenteel wel hun gekende termen, maar voor doeleinden die daar niet mee gediend zijn.

In ieder geval, er wordt nog steeds gelachen… zolang er lach weerklinkt is er hoop!

En… Aïda heeft een schoon afficheke ontworpen! Binnenkort te zien op de betere muur!

« Older entries Newer entries »