30 september

Vanavond hadden de meisjes een typische generale. Zo één waarop iedereen zo erg zijn best doet om te laten zien dat ze klaar zijn voor de première en dat ze er staan als een huis, waardoor ze zo enorm aanwezig worden en zo ‘massief’ dat er geen ruimte meer is voor het flexibele, het meegaan in het moment. Ook onze lichtvrouw was haar subtiliteit nog aan het zoeken. Bam! Vol licht! Knal! vollen bak muziek! Baf! Donker! Bon. Zo’n typische generale dus, waar techniek nog niet helemaal afgestemd is op de spelers, en de spelers niet altijd oog of oor hebben voor techniek. Zo’n generale waarop de regisseurs enorm mee zitten te doen vanop hun stoel en af en toe vanuit het donker zo luid mogelijk fluisteren; “Luider! Ik hoor niets!” of “Te laat!” of “Licht uit! Uit! Uit!” en dan “Nee, te snel! Rustig! Muziek weg! Weg!”. Ik kijk naast mij en zie in het donker Tania hevig op haar stoel wiebelen. Alle rollen passeren op haar gezicht. De vreemdste grimassen komen naar boven. Ze heeft er duidelijk lol in. Achter mij in het donker zit Mia even heftig mee te wiebelen. Als een dirigent met haar armen wapperend alsof ze zo de tekstzegging kan beïnvloeden. En punt! Uitroepteken! Rust! In crescendo! Diminuendo! sta-ca-to! Die twee kunnen morgen maar beter niet in de zaal zitten of iedereen zit naar hen te kijken.

Ondertussen hangt mijn negen-jarige dochter tegen mij en geeft aldoor opmerkingen over het stuk. “Waarom doet die nu zo? Hé, dat is onze oude zetel! Is dat Yasmin? Wie is dat dan? Wat een gelukzak! Die mag chips eten! Is dat niet uw pyjamabroek? Volgende keer wil ik ook meedoen, dan speel ik een nichtje dat de hele tijd zot doet. Of een poes!”

Onder luid applaus komen de meisjes glunderend groeten. We doen met ons achten ons best zo luid mogelijk te klappen. Ze dromen al een beetje weg bij de gedachte aan de volle zaal van morgen…

Spannend!

Advertenties

Interview op ATV

Twee van de zes meisjes worden geïnterviewd op Dag-tv.

Klik hier voor het interview.

Interview op Radio2

Herbeluister het interview van Amina op Radio 2

Klik hier voor het interview

De flyer van “Gemeenschappelijke ruimte”

Eén van de spelers, Aïda, heeft deze mooie flyer zelf ontworpen.

2 september

We hopen dat de groep snel voltallig is!

Om telkens weer andere redenen kunnen één of meerdere meisjes niet aanwezig zijn. Vandaag waren ze met 5. Ik nam de rol van de zesde dan maar voor m’n rekening. Maar ’t was te merken dat de suikerspiegels vreemde sprongen maakten. In de diepte weliswaar. Energie, noppes! Je kon net zo goed tussen 5 duracel – konijntjes gaan staan. Die hopsen ook wat doelloos rond tot de batterij het begeeft. Na 9 september gaan we ze toch wat krachtvoer toedienen willen we de eindstreep bereiken.

Morgen nog een volledige dag, maar dan met gekende teksten. Ocharme… hun enige houvast. Ze hebben ook de opdracht gekregen wat kledij mee te nemen, om heel de verkleedpartij eens te timen. Ik hoor één van de speelsters nog zeggen: “oei, maar dat gaat niet hoor, da’s echt te veel voor mij.” Wat er dan precies te veel is? “En tekst leren en kleren bijeen sprokkelen! da’s te veel nu!”

Tja, ik denk dat het nog niet helemaal doordringt dat op 30 september de voorstelling tot in de puntjes af moet zijn… Er hangt nog een gelaten sfeer, een gevoel van ‘o, die kostuums doen we dan binnenkort, tegen dat het tijd is’, of  ‘oh, maar die tekst dat zal wel lukken hoor, ‘k heb nog een week of drie om hem te blokken’. Misschien bekijken ze een repetitieproces op z’n unif’s, en gebruiken ze momenteel wel hun gekende termen, maar voor doeleinden die daar niet mee gediend zijn.

In ieder geval, er wordt nog steeds gelachen… zolang er lach weerklinkt is er hoop!

En… Aïda heeft een schoon afficheke ontworpen! Binnenkort te zien op de betere muur!