premièreweekend – 1 oktober

Wat een verrassing! Niet dat ik ooit getwijfeld had aan de meisjes hun kunnen, maar iedereen in het publiek reageerde hetzelfde; dit was boven alle verwachtingen!

Als het licht dooft zit de zaal vol. Je voelt de spanning op scène, al is er nog niemand te zien. Het publiek zit vol verwachting op het puntje van zijn stoel. Wat gaan ze nu te zien krijgen? Velen onder hen zijn nog nooit naar een theatervoorstelling gaan kijken. Dit is allemaal nieuw.

En dan verschijnt Mounia. Volle kracht vooruit! De toon is meteen gezet. Bij mij valt alle spanning weg. Mijn profetisch vermogen vertelt me dat er niets fout zal gaan. Sit back. Enjoy the show. Dus dat doe ik. Ik ga mee op in het publiek en voel mijn wangen blozen van geluk en fierheid. Ze lachen! Ze luisteren! Ze zijn aandachtig! En ze doen dit voor een volledig uur! En de meisjes! Wat doen ze toch allemaal! Hun timing zit perfect! Ze bespelen hun publiek met alle gemak van de wereld. Ze lanceren zin na zin, zich dermate bewust van wat ze zeggen! Dit is een droom. Ik voel mij als een champagnefles vlak voor ze wordt ontkurkt. Bij de meisjes zijn de stoppen er al één voor één afgevlogen. De champagne vloeit rijkelijk rond en maakt dat het publiek in een gelukzalige roes verkeert. Wat een plezier! Wat leuk om hier tussen te mogen zitten! Af en toe hoor ik Tania van achter de lichttafel bulderen. Ik voel haar opluchting en contentement tot bij mij. Mijn collega naast mij zit heel de tijd te glunderen en haar duim op te steken. Ze doen het! En hoe! Ik wil heel de tijd rechtspringen en roepen; “Jullie zijn goed! Jullie zijn geweldig! Dank u! Dank u!” Maar ik houd me in en probeer braaf op mijn stoel te blijven. Daardoor zwelt heel mijn keel op en lopen mijn ogen onder water. Zit nu toch stil mens! Zit stil!

En dan, na bijna zestig heerlijke minuten, roept Latifa haar laatste woord; “Yes!”

En ’t is voorbij.

’t Is voorbij… De kurk vliegt er af! Het publiek is dolenthousiast! De meisjes komen stralend als briljanten hun welverdiend applaus in ontvangst nemen. Ze weten dat het goed zat. Ze hebben meer bereikt dan verwacht. Wij worden op onze beurt het podium opgeroepen voor bloemen in ontvangst te nemen. Ik kus de meisjes één voor één. Ik ben emotioneel en overweldigd door hun prestatie van vanavond. Ik dronk geen druppel maar ben dronken.

Ze hebben samen gebouwd. Dat was nog het mooiste van alles. Het complete gebrek aan competitie. Elkaar alles gunnen. Beseffen dat je een ander maakt of breekt. En zij kozen overduidelijk voor opbouw. In evenwaardigheid.

Nadat ik hun omarm en kus zeggen ze dank u.

En ik denk bij mezelf… Dank jullie! En blijf nog even op Sering aub?

Advertenties

1 oktober

Om het met de woorden van Sara te zeggen; Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah!

Ik zit thuis maar voel aan iedere teen dat er nu in Antwerpen zes meisjes aan het proberen zijn hun zenuwen onder controle te krijgen. Mijn maag draait met ze mee. Op deze dag zegt menig acteur tegen zichzelf; “Waarom?” Een vraag die Amina B., Amina K., Aida, Mounia, Latifa en Samira zich heel de dag zullen stellen. Straks krijgen ze zeker en vast antwoord. En nee… niet ‘daarom’!

Liefste meisjes, hier hebben jullie naartoe gewerkt. Straks vertrekt jullie schip. Er zijn erg veel passagiers, de reddingssloepen en reddingsboeien laten we dus achter. Maar ik denk niet dat we ze nodig zullen hebben.

Break a leg!!!

30 september

Vanavond hadden de meisjes een typische generale. Zo één waarop iedereen zo erg zijn best doet om te laten zien dat ze klaar zijn voor de première en dat ze er staan als een huis, waardoor ze zo enorm aanwezig worden en zo ‘massief’ dat er geen ruimte meer is voor het flexibele, het meegaan in het moment. Ook onze lichtvrouw was haar subtiliteit nog aan het zoeken. Bam! Vol licht! Knal! vollen bak muziek! Baf! Donker! Bon. Zo’n typische generale dus, waar techniek nog niet helemaal afgestemd is op de spelers, en de spelers niet altijd oog of oor hebben voor techniek. Zo’n generale waarop de regisseurs enorm mee zitten te doen vanop hun stoel en af en toe vanuit het donker zo luid mogelijk fluisteren; “Luider! Ik hoor niets!” of “Te laat!” of “Licht uit! Uit! Uit!” en dan “Nee, te snel! Rustig! Muziek weg! Weg!”. Ik kijk naast mij en zie in het donker Tania hevig op haar stoel wiebelen. Alle rollen passeren op haar gezicht. De vreemdste grimassen komen naar boven. Ze heeft er duidelijk lol in. Achter mij in het donker zit Mia even heftig mee te wiebelen. Als een dirigent met haar armen wapperend alsof ze zo de tekstzegging kan beïnvloeden. En punt! Uitroepteken! Rust! In crescendo! Diminuendo! sta-ca-to! Die twee kunnen morgen maar beter niet in de zaal zitten of iedereen zit naar hen te kijken.

Ondertussen hangt mijn negen-jarige dochter tegen mij en geeft aldoor opmerkingen over het stuk. “Waarom doet die nu zo? Hé, dat is onze oude zetel! Is dat Yasmin? Wie is dat dan? Wat een gelukzak! Die mag chips eten! Is dat niet uw pyjamabroek? Volgende keer wil ik ook meedoen, dan speel ik een nichtje dat de hele tijd zot doet. Of een poes!”

Onder luid applaus komen de meisjes glunderend groeten. We doen met ons achten ons best zo luid mogelijk te klappen. Ze dromen al een beetje weg bij de gedachte aan de volle zaal van morgen…

Spannend!