Interview op ATV

Twee van de zes meisjes worden geïnterviewd op Dag-tv.

Klik hier voor het interview.

Advertenties

Interview op Radio2

Herbeluister het interview van Amina op Radio 2

Klik hier voor het interview

26 september

Om 13.30u wandel ik stilletjes de zaal binnen. Er worden kostuums op punt gezet, rekwisieten verplaatst, overgangen gerepeteerd en details hernomen. Nog een tas thee terwijl we wachten op Latifah. Mia en Tania lopen nog even door de tekst en wijzen de meisjes op de punten die nog steeds fout lopen. Als Latifah arriveert worden de kostuums aangetrokken en stijgt de concentratie. 15.00u. Enkele toeschouwers wandelen binnen. Het zaallicht dooft. Mounia komt op. Ze start als een sneltrein. De meisjes springen op dezelfde trein. Ze rijden direct op maximum snelheid. Ik ben verrast. Houden ze dit vol? Halverwege moeten ze vaart minderen. De ene aarzelt en dat is de aanleiding voor de ander om te gaan twijfelen. Er komen kinken in de kabel. Obstakels in het treintraject. Blijven ze op het spoor of worden ze het spoor bijster? Er is geen sprake van ontsporen. Ze nemen weer toe in vaart. Het vervolg verloopt vlotjes. De eindhalte komt in zicht en ze rollen volle vaart het eindstation binnen, om met volle gewicht op de rem te springen en net daar te stoppen waar de grens ligt. De reis verliep niet vlekkeloos, maar ze worden alsmaar beter in het samen besturen van het voer(vaar)tuig dat ze kiezen. Of het nu een boot is, of een trein, of een taxi of nog iets anders. Ze zijn duidelijk niet meer van plan om controle te verliezen. Integendeel. Ze worden alsmaar vaardiger.

Wat deze meisjes presteren, op zo’n korte tijd…

knap.

Nog vijf keer slapen! En de temperatuur stijgt iedere dag!

23 september

Vanavond hadden de meisjes doorloop. Jammer genoeg kon ik er niet bij zijn, maar ik heb natuurlijk wel gepolst hoe het ging.

Mia:” Ze zijn zo trots dat ze dit doen, dat ze soms vergeten wat ze staan te doen uit trotsigheid. Maar we halen het. Afhankelijk van de schoolagenda’s proberen we volgende week zoveel mogelijk met de voltallige ploeg samen te komen, in een laatste eindspurt naar de première.”

Ok.

Wait and see… in afwachting kunnen Amina Belorf en Samira Allouch al bewonderd worden op de website van ATV. Ze waren begin deze week te gast op Dag-tv en blonken ook daar weer uit in hun vrolijke gegiechel.

http://www.atv.be/item/sering

Een repetitie, 1 maand geleden…

17 september

14.30u. Doorloop. Met enkele toeschouwers. En in aanwezigheid van StampMedia.

Van bij hun opkomst is het duidelijk: de zenuwen gieren door hun lijf! Als op hol geslagen veulens banen ze zich een weg door deel één. Teksten komen en gaan. Te vroeg, te laat, te anders, te luid, te stil. Ik heb met hun te doen, deze dappere meisjes. Ze bijten door. Er is geen terugweg meer. Dus wat kunnen ze anders dan zich volledig te smijten. Zoekend naar dat stipje in de verte, waar ze op één of andere manier naartoe moeten.

Het schip slaat heen en weer op de woelige baren. Ze gaan overboord, één voor één, verrast door de hevigheid van hun emoties, maar ze blijven trappelen, de ene al wat heviger dan de ander, om tegen deel twee de grond onder hun voeten terug te vinden. Dat voelt duidelijk goed. De zee komt tot bedaren. De wind gaat liggen. Ze klimmen terug aan boord. Het schip deint zachtjes op het wiegende water. Ze nemen controle. Het anker wordt gelicht. Ze varen weg.

Om in het laatste deel aan te meren aan de overkant. Spannend, zo’n eerste tocht. Maar ze hebben het gehaald. Allemaal samen. Zonder reddingsboeien te gebruiken. Zes tengere zeebonken in spé, die meer in hun mars hebben dan hun frèle uiterlijk doet vermoeden.

Nog twee weken en ze zijn klaar voor de grote oversteek.

Wie vaart met ze mee?

14 september

Vandaag op de vloer; Samira, Aida, Latifa en Amina B. Ofterwel; Sara, Maya, Zoubida en Rania.

Af de vloer; Tania (regie), Mia (regie) en Heleen (onze nieuwe vrijwillige helpende handen voor kostuum).

Scène; De brief.

En wat voor een brief! En door wie geschreven? En aan wie geadresseerd? De brief zorgt voor de nodige verwarring. Voor een glimlach die tranen probeert te verbergen. Voor bonkende hartjes, dromen vol verlangens. Voor een concert van tingelende theelepeltjes, snotterende neuzen en bevende stemmen. Een zetel vol verfrommelde tissues.

Nieuwsgierig? Wel, u weet wat u te doen staat. Nog 17 dagen geduld.

13 september

nog 18 dagen… woelige wateren… stilaan alle hens aan dek… zomer verglijdt in herfst… het tij keert… Hoe voelen onze zes matrozen zich op deze dag? Dobberen ze stuurloos rond? Zijn de golven te hoog? Worden ze misselijk? Zeeziek? Kunnen ze ervoor zorgen dat hun schip niet kapseist? Als echte zeebonken? Of worden ze één met het schuim van de zee? En ruilen ze benen voor een staart? Voelen ze zich als een vis in het water? Ik hoor verleidelijke klanken benedendek… ik wil op dit schip haar ‘maiden-trip’ aanwezig zijn. Jullie ook?

Reserveer alvast een plaatsje, het schip kan maar om en bij de 70 passagiers verdragen.

12 september

Een doorloop en een zeer gedreven (en gespeelde) nabespreking van Tania. Nog iemand die in panne gaat vallen eens de première voorbij is.

9 september

Het waren zware dagen. Met zware lijven. Zware hoofden. Vermoeid gegiechel. Deze week heeft Tania het volledige parcours gezet. En ze hebben het afgelopen. Dag na dag. Opnieuw en opnieuw.  En om 16 uur werd ‘den blok’ er op gezet. Nog efkes meisjes. Vul jullie maagjes maar. Zondag wordt er gewerkt aan het vullen van de personages…

« Older entries