28 juli

Later dan 10u. Te laat dus. Amina, Mounia en Latifa komen al sloffend binnen. Twee dagen intens repeteren maakt hun moe van geest. Zijn de teksten gekend van deel een? Een twijfelachtige “ja, ik ken het…denk ik”. Ok! De vloer op! Opwarmen! Tijdens het opwarmen wordt er hevig gediscussieerd over waar je de beste pizza’s vindt. Terwijl één van de Seringers blijkbaar bij de ‘weight watchers’ is aangesloten. Hilariteit alom. De lichamen doen een paar oefeningen op automatische piloot, terwijl de stemmen vrolijk schetteren en kwetteren. Tja, we staan dan ook met enkel vrouwen op de vloer. Genoeg gelachen, werk aan de winkel.

Deel één wordt herhaald. Gisteren blijkt ver weg. Teksten zweven rond. Niet gekend. Verwarring. Een volgende les: als je tekst leert, beter niet papegaaien. Iemand die wiskunde studeert krijgt de materie ook pas onder de knie als hij de formules voelt, als hij ze begrijpt. Een acteur krijgt zijn tekst pas geleerd als de woorden gelinkt zijn aan inhoud. Als de tekst met volle aandacht, bewust, tot hem wordt genomen. Dan verlies je de tekst niet als de regisseur je vraagt om andere handelingen uit te proberen.

Deel twee wordt onder handen genomen. Aarzelend. Amina zit nog half in Turkije. De wil en goesting zijn er, maar het lijf zegt: jetlag! Niets aan te doen, we moeten door. En ze gaan door. Er wordt tekst gelezen en ontleed. Er worden struikelblokken verwijderd. Personages verrijkt. Het is erg boeiend en hartverwarmend om de meisjes zo te zien zoeken, en na iedere val dapper weer op te zien staan. Al lees je twijfel of zelfs gène of angst in hun ogen. Ze willen zo graag. En ze hebben elkaar. Ze steunen elkaar. Dit avontuur gaan ze samen aan. Ze schrijven op persoonlijk vlak een stukje geschiedenis.

En wij (van Sering) waren er bij toe vzw Sahara tot stand kwam. Met acht onstuimige jongens. En dan nu de meisjes. Zo anders. Niet beter of slechter. Anders. Ze vertrokken beiden vanuit dezelfde thema’s, maar de evolutie van daaruit, werd bepaald door geslacht en achtergrond. En ook al zijn mannen en vrouwen op elkaar aangewezen, kan ik alleen maar concluderen, dat ze “anders” zijn. Zo anders…

Advertenties

27 juli

10.30u. Amina, Mounia en Latifa wandelen binnen. Nee. Geen tijd meer voor thee. Direct de vloer op. En opwarmen maar. De meisjes zijn jong van geest maar oud van lichaam. Gekreun en gekraak. Ook de Sering-ploeg heeft het zwaar. Een paar weken niets doen heeft ernstige gevolgen voor de gezondheid. Het gekreun gaat over in zwijgend doorbijten en concentratie. Ze zijn er klaar voor.

De eerste scène wordt gezet. Rommel! Een beginnende speler vergeet dat iedere beweging gelijk staat aan tekst. Ze lopen door elkaar te kakelen en gevoelens te spelen en het ziet eruit als een mierenhoop. Drukte en bezigheid. Ze zijn nog maar met drie…

Er wordt voorgesteld om ons te focussen op de tekst. Zuiver tekst. Ontdaan van alle naturelle euh’s en oh’s en zenne’s. Ze voelen zich duidelijk onnozel. Naakt. Maar de tekst werkt. Wij (dat zijn Tania, Xuan, Mia en Rebecca) liggen in een deuk. Dus zij krijgen vertrouwen. En er komt schot in de zaak. Klikken in het hoofd. Kortom: een zeer vruchtbare werkdag. Spelers worden geboren…

Maar wat brengt morgen?

Amina’s gedachten…

Het podium

De talloze keren dat we in lachen uitbarsten en niet meer kunnen ophouden. De ontelbare momenten dat we in alle stilte ontroerd raken door de woorden van een ander. De verbazing, verwondering als één van de meisjes iets doet of zegt terwijl je het haar nooit zou aangeven. De durf,  het lef en het vertrouwen hebben om  daar te staan en die oefening tot een goed einde te brengen. We doen het allemaal met maar één doel: ons project, ons avontuur.

De warme ontvangst en open dialoog bij Sering werd de start van dit avontuur.  Zoals meestal het geval is bij avonturen, kwamen we wel wat obstakels tegen op onze weg  maar die werden vakkundig opgelost door de Sering-crew.  Op het podium bestaan geen obstakels, dat is het voornaamste dat we  geleerd hebben tijdens onze tocht door Sering-land. “Stop met het zoeken naar veiligheid, want die is er niet.” Ik hoor het Mia nog zo zeggen.  Het was een klik die ik moest maken, durven loslaten, durven doen. Eenmaal die klik er was, voelde niets nog verkeerd. Ik zag het anderen ook doen en dat was mooi om te zien,  heel mooi.

Het podium werd onze leerschool en wij groeiden met elke repetitie. Iedere keer werd een ontdekkingsreis waar we maar niet genoeg van kregen . Vergelijk het met dorst en honger. Dat zijn primaire behoeftes van de mens die je ze onmogelijk kan ontzeggen. Neem nu dat je een bepaalde periode enorme dorst of honger hebt.  Je snakt, je hunkert naar een druppel water of een stukje brood. Wanneer je in de verte helderblauw water ziet, stromend uit een bron, dan ren je er als een bezetene naar toe. De honger is voor later, maar de dorst  wordt nu gelest. Met elke slok groeit de voldoening en vergeet je de honger.

Er was altijd die drang naar meer,  een gemis dat we niet meteen konden benoemen.  Wij hebben een stem, waarom konden we die niet gebruiken? Wanneer werden we geacht om onze stem te laten horen? Is het wel juist als we ze nu, op deze manier laten horen? Als het nu niet ‘goed’ is, wanneer is het dan wel ‘goed’? We zijn van het idee afgestapt dat er iets zou bestaan als ‘goed’ of ‘niet goed’. Acteren is spelen, acteren is accepteren, acteren is loslaten en springen met je ogen dicht.

Zes  giechelende meisjes hebben deze stap gewaagd. Elk trotseerde het podium, soms alleen, soms met een ander. Allemaal gestart met een bang hartje, maar nu gegroeid met een eigen personage dat we met al onze wilskracht op dat podium willen neerzetten.

Het avontuur is nog lang niet voorbij.

Amina

26 juli

De tekst ligt klaar. De zomer is daar. Sering heropent haar poorten na een korte pauze. Vanaf vandaag wordt er gerepeteerd aan “Gemeenschappelijke ruimte” (voorheen “Het meisjeshuis).

26 juli wandelen drie van de zes speelsters binnen; Amina, Mounia en Latifa. Amina 2 zit nog in Marokko, Aida is getrouwd en op huwelijksreis en Samira heeft een nieuwe nine to five job. We zijn dus met een halve ploeg. Dubbele inspanning voor de drie aanwezigen: teksten memoriseren (en weer vergeten), spelen zonder tegenspel, concentreren na een jetlag, alles geven terwijl er zes herexamens staan te wachten. De tekst wordt een paar keer gelezen. Een eerste keer al hangend en gibberend aan tafel, maar de tweede keer direct op de vloer. Paniek! Alles wat ze voordien hebben geleerd is weg! Drie zoutpilaren vastgekluisterd aan hun bundeltje tekst. Nietszeggend getater. “Wat staan we hier te doen? Waarom zijn we nu weer hier?”

Ok. Terug naar de basis. Enkele simpele speloefeningen doen wonderen. De lichamen en stemmen raken opgewarmd, de hoofden helder in de chaos. De reeds verworven technieken komen terug. Nu naar huis om te studeren. Die papieren moeten weg.

Moe en verward, maar zeer content, gaan Amina, Mounia en Latifa de deur uit. Op naar de volgende dag…